De Dolomieten
Het mooiste berglandschap ter wereld
Sinds 2009 behoren de Dolomieten tot de gerenommeerde
Werelderfgoedlijst. Dit besloot het comité van de
UNESCO tijdens haar jaarlijkse bijeenkomst in het Spaanse Sevilla.
Mede door hun unieke schoonheid hebben de Dolomieten de UNESCO overtuigd, net zoals in het verleden dit reeds het geval was met de beroemde dichter
Goethe; ook de extreem-bergbeklimmer
Reinhold Messner en de sterarchitect
Le Corbusier zijn de UNESCO voorgegaan. In de avondzon kleuren de spitse bergtoppen, de scherpe bergkammen en de steile rotswanden fel rood, om dan met het verdwijnen van de zon zachtjes over te gaan van oranje en paars naar het zwart van de nacht. De uitzonderlijke samenstelling van het Dolomietengesteente maakt deze zogenaamde
„enrosadira“ mogelijk, een echt
natuurwonder.
De aanvraag opdat de Dolomieten tot het Werelderfgoed zouden behoren, omvat gebieden in 5 provincies. In
Zuid-Tirool zijn het de Bletterbachschlucht, de natuurparken
Fanes-Sennes-Prags, Trudner Horn,
Puez-Geisler, Schlern-Rosengarten, Latemar, en de Sextner Dolomieten met de Drei Zinnen. De meeste van deze gebieden zijn echt indrukwekkend door hun steile rotsformaties en -torens, door hun grote hoogteverschillen en uitgesproken geomorphologie, en door hun uitgestrekte hoogvlaktes en weiden.
Tot nu toe hebben in Italië enkel de Eolische Eilanden deze onderscheiding verkregen.
Tussen mythen en legenden
Een gekroonde prinses op de Kronplatz in Zuid Tirol/Südtirol
“Er was eens middenin het bos…”. Hoeveel sprookjes beginnen niet met die woorden?
De zogenaamde ‘Sprookjes van de Dolomieten’, een echt literair genre, zijn ontstaan in de valleien van de Dolomieten, waar er al eeuwenlang een traditie van verhalen bestaat die handelen over kabouters en heksen, ridders en feeën.
Tijdens een wandeling op een bospaadje of wanneer je een rotswand aanraakt, ervaar je op het grondgebied van het Parco Naturale di Fanes-Sennes-Prags, net als in een ander natuurpark in de buurt, namelijk dat van Puez-Geisler, steeds een sprookjesachtige sfeer. Er wordt onder meer verteld dat er één keer per jaar voor dag en dauw twee mysterieuze vrouwenfiguren in een bootje opduiken op het Lago di Prags, een parel van een meer, geprangd tussen de bergen. Het gaat om de krijgshaftige prinses Dolasilla en haar tweelingzus Lujanta, de onfortuinlijke dochters van de gulzige koning van de Fanes en nu nog steeds de bewaaksters van de mythe. De eerste stierf ondanks haar magische wapens toen ze haar volk tegen de vijand verdedigde, terwijl de andere datzelfde volk verborg in de grotten die de marmotten, hun bondgenoten, hadden uitgegraven. Het ‘Parlement van de marmotten’, een natuurlijk amfitheater tussen de weiden in de buurt van het Lago Verde (Grünsee), waar volgens de legende honderden van die knaagdieren plachten samen te komen om van gedachten te wisselen, is vandaag de dag één van de uitverkoren doelen van de wandelaars die naar Pustertal komen.
Heel wat van die legenden leven momenteel nog bij de mensen. Overigens: dat niemand ooit al een aardmannetje heeft gezien, betekent niet dat er geen bestaan!
Het natuurlijke kader van het hele verhaal komt overeen met de meest klassieke iconografie van het sprookje en ook met al wat je zou kunnen verwachten van een schilderachtig alpenlandschap: kleine bergriviertjes die door groene weiden met wuivende bloemen stromen en de stilte van de bergen die enkel verstoord wordt door het gekwetter van vogels en het gesjirp van krekels. In de lagere gedeelten zijn er de dichte wouden die alles bedekken, romantische houten chalets, herten, eekhoorns en vossen die het pad oversteken en tal van meertjes waarin de besneeuwde bergtoppen worden weerspiegeld. In het dal vind je dan weer betoverde kastelen die je kan bezoeken.
De oudere mensen in het dal zijn steeds bereid om je één of andere legende te vertellen, terwijl de berggidsen je de meest bekoorlijke plaatsen van dat deel van Alpen leren kennen. Van de plaatsen in de Dolomieten die door de Unesco als werelderfgoed werden erkend, is Pustertal de enige die drie natuurparken en twee bergroepen telt.