Aangedreven door zijn vreugde om met de meest uiteenlopende materialen te experimenteren, toont de in 1961 in het Gadertal geboren kunstenaar en beeldhouwer Helmut Pizzinini een bijzondere voorkeur voor de creatie van houtcomposities. Voor de realisatie van zijn werken gebruikt de bij belangrijke kunstcritici bekende autodidact ook andere materialen: Naast het gebruik van metaal, heeft zijn artistieke nieuwsgierigheid hem ook geïnspireerd om de bewerkingstechniek van marmer twee jaar lang in steengroeves te bestuderen.
Misschien heb je een van zijn werken al ontdekt in kunstgalerijen zoals het Palazzo Strozzi en de Villa Romana in Florence, in het Museion in Bolzano of in het Mart in Trento. Of misschien heb je zijn vaardigheden ook bij een andere gelegenheid bewonderd, want Pizzinini is ook op veel andere gebieden actief! Naast zijn lidmaatschap van de kunstkring Ladin „Epl“ ontwerpt hij ook onderscheidingen voor bedrijven (onder andere voor Salewa), werkt hij samen met verschillende architectuur- en ontwerpstudio's en is hij ook actief in de interieurarchitectuur, om werken voor particulieren en luxe hotels te realiseren.
Alles is verbonden met de sage „Slimme Krijgerin in het rijk van de bleke bergen“, die gaat over de Dolasilla Prinses. Dit zegt namelijk dat de prinses van het indrukwekkende koninkrijk van Fanes op ons Kronplatz gekroond werd. En precies dit moment wilde de kunstenaar Helmut Pizzinini vastleggen als onderdeel van dit gezamenlijke project. De 3 stenen mannen die hij hiervoor heeft gerealiseerd, stellen de kroon van prinses Dolasilla voor en bieden, langs de Panoramaweg Concordia 360°, een mythisch uitzicht over haar rijk.
Bij nadere beschouwing zal een bijzonderheid opvallen, want voor elk van de 3 steenskulpturen is een ander soort gesteente gebruikt. Waarom? We vertellen het je!
Net zo bijzonder als de geologische kenmerken van de omgeving, moeten ook de 3 steenskulpturen zijn, die de kroon van prinses Dolasilla vertegenwoordigen. Om deze reden gebruikte Pizzinini de gesteentetypen Dolomiet, Graniet en Laaser Marmer voor zijn sculpturen.
De Graniet vertegenwoordigt de Alpen in het noorden. Graniet is een zogenaamd plutoniet: een magmatisch gesteente dat ontstaat door langzame afkoeling en stolling van magma onder het aardoppervlak. Het bestaat uit de drie mineralen veldspaat, kwarts en glimmer en kenmerkt zich door zijn afwisselende kleuren die kunnen variëren van roze, wit-grijs, donkergrijs, blauw-wit en tot groene en gele varianten. Als je de graniet nauwkeuriger bekijkt, kun je zien dat de lichte roze, zalmkleurige en witte minerale componenten veldspaten voorstellen, terwijl het donkere glimmermineraal biotiet zich kenmerkt door donkergrijze tot zwarte kristallen en het lichte glimmermineraal muskoviet als witte-zilver glanzende component eruit springt. Het eigenlijk lichte kwarts verschijnt echter grijs, omdat het zich met zijn doorzichtige, doorschijnende transparantie gedraagt als een raam in het gesteente.
De Dolomiet vertegenwoordigt de Dolomieten in het zuiden. Het is een kristallijn, monomineral gesteente van marine oorsprong en glanst, afhankelijk van het magnesiumgehalte, in zijn typische wit, roze of grijs. Wanneer het met andere mineralen wordt gemengd, kan Dolomiet ook een geelachtige, groene of bruinachtige kleur krijgen. Wat maakt de Dolomiet tot Dolomiet? Behalve zijn glanzende, splijtende oppervlak, moet het gesteente, om als Dolomiet geclassificeerd te worden, over een percentage van minstens 90% van het mineraal Dolomiet beschikken, anders wordt het gesteente als dolomietische kalksteen gedefinieerd. Bovendien heeft Dolomietgesteente een fijne tot gemiddelde korrelgrootte en parallelle mineralaag die uit een percentage van maximaal 5% uit Calcit, Goethiet, Pyriet en Markasit kan bestaan. Meestal homogeen en compact, kan de structuur ook poreus zijn en uitvullingen van evaporieten zoals zout of gips bevatten. In dit geval spreekt men van een zogenaamde celldolomiet.
De Laaser Marmer vertegenwoordigt de bergen in het westen. Hard, duurzaam, weerbestendig en waterdicht. In vergelijking met andere marmer soorten is de marmer, die in het Laaser dal wordt gewonnen, fijner van korrel – een eigenschap die het bijzonder edel en waardevol maakt. Misschien was je je daar niet van bewust, maar zoals je waarschijnlijk al hebt kunnen opmerken, werd de Laaser Marmer vooral aan het eind van de 19e eeuw door talrijke architecten gebruikt om de neoklassieke gebouwen van grote Europese metropolen zoals Wenen, München en Berlijn vorm te geven. En ook beeldhouwers gebruikten dit type marmer bij voorkeur. Tot de bekendste werken van Laaser Marmer behoren onder andere het General-Moltke-monument in Berlijn, de monumentale fontein van Pallas Athene voor het Wenen parlementsgebouw, het Queen-Victoria-monument voor het Buckingham Palace in Londen, het Heinrich-Heine-monument in New York of de 90.000 grafstenen voor de in de Tweede Wereldoorlog gevallen Amerikaanse soldaten op 13 Europese soldatenbegraafplaatsen.