Gedreven door zijn plezier in het experimenteren met de meest uiteenlopende materialen toont de in 1961 in Val Badia geboren kunstenaar en beeldhouwer Helmut Pizzinini een bijzondere voorliefde voor het creëren van houtcomposities. Voor zijn werken gebruikt deze autodidact, die bij toonaangevende kunstcritici bekend is, ook andere materialen. Naast metaal bracht zijn artistieke nieuwsgierigheid hem er ook toe om twee jaar lang in steengroeven de bewerkingstechniek van marmer te bestuderen.
Misschien heb je een van zijn werken al ontdekt in kunstgalerijen zoals Palazzo Strozzi en Villa Romana in Florence, in het Museion in Bolzano of in het Mart in Trento. Of misschien bewonderde je zijn vakmanschap al bij een andere gelegenheid, want Pizzinini is op nog veel meer terreinen actief. Naast zijn lidmaatschap van de Ladinische kunstenaarskring ‘Epl’ ontwerpt hij ook onderscheidingen voor bedrijven (onder andere voor Salewa), werkt hij samen met verschillende architectuur- en designstudio’s en is hij actief in de interieurarchitectuur, waar hij creaties realiseert voor particulieren en luxehotels.
Alles is verbonden met de sage ‘De slimme krijgsprinses in het rijk van de bleke bergen’, die vertelt over prinses Dolasilla. Volgens de legende werd de koningsdochter van het indrukwekkende rijk Fanes hier op onze Kronplatz gekroond. Precies dat moment wilde kunstenaar Helmut Pizzinini in dit gezamenlijke project vastleggen. De 3 stenen sculpturen die hij hiervoor heeft gemaakt, verbeelden de kroon van prinses Dolasilla en bieden langs het Panoramapad Concordia 360° een sprookjesachtig uitzicht over haar rijk.
Als je beter kijkt, valt je iets bijzonders op: voor elk van de 3 stenen sculpturen werd een andere steensoort gebruikt. Waarom? Dat vertellen we je graag!
Net zo bijzonder als de geologische kenmerken van de omgeving moesten ook de 3 stenen sculpturen zijn die de kroon van prinses Dolasilla voorstellen. Daarom koos Pizzinini voor dolomiet, graniet en Laaser marmer voor zijn sculpturen.
Graniet staat voor de Alpen in het noorden. Graniet is een zogenoemd plutoniet: een stollingsgesteente dat ontstaat door het langzaam afkoelen en stollen van magma onder het aardoppervlak. Het bestaat uit de drie mineralen veldspaat, kwarts en mica en valt op door zijn veelzijdige kleuren, die kunnen variëren van roze, witgrijs en donkergrijs tot blauwachtig wit, groenige en gelige nuances. Kijk je van dichterbij, dan zie je dat de lichtroze, zalmkleurige en witte mineraalbestanddelen veldspaten zijn, terwijl het donkere micamineraal biotiet opvalt in de vorm van donkergrijze tot zwarte kristallen en het lichte micamineraal muscoviet schittert als een wit-zilverachtige component. Het van nature lichte kwarts oogt daarentegen grijs, doordat het zich met zijn transparante en doorschijnende karakter als een venster in het gesteente gedraagt.
Dolomiet staat voor de Dolomieten in het zuiden. Het is een kristallijn, monomineraal gesteente van mariene oorsprong en glanst, afhankelijk van het magnesiumgehalte, in typisch wit, roze of grijs. In combinatie met andere mineralen kan dolomiet ook gelige, groenige of bruinige tinten aannemen. Wat maakt dolomiet tot dolomiet? Naast het glinsterende, splinterende oppervlak moet het gesteente voor minstens 90% uit het mineraal dolomiet bestaan om zo genoemd te mogen worden; anders spreekt men van dolomitische kalksteen. Bovendien heeft dolomietgesteente een fijne tot middelgrote korrel en parallelle mineraallagen, die tot 5% uit calciet, goethiet, pyriet en marcasiet kunnen bestaan. Meestal is de structuur homogeen en compact, maar ze kan ook poreus zijn en opvullingen van evaporieten zoals zout of gips bevatten. In dat geval spreekt men van zogenoemde celldolomiet.
Laaser marmer staat voor de bergen in het westen. Hard, sterk, weerbestendig en waterdicht. Vergeleken met andere marmersoorten is het marmer uit het Laasdal fijner van structuur – een eigenschap die het bijzonder edel en waardevol maakt. Misschien wist je het nog niet, maar zoals je vast al hebt gezien, werd Laaser marmer vooral tegen het einde van de 19e eeuw door tal van architecten gebruikt voor neoklassieke gebouwen in grote Europese steden zoals Wenen, München en Berlijn. Ook beeldhouwers kozen graag voor deze marmersoort. Tot de bekendste werken in Laaser marmer behoren onder meer het Moltke-monument in Berlijn, de monumentale fontein van Pallas Athene voor het parlementsgebouw in Wenen, het Queen Victoria Memorial voor Buckingham Palace in Londen, het Heinrich Heine-monument in New York en de 90.000 grafstenen voor de in de Tweede Wereldoorlog gesneuvelde Amerikaanse soldaten op 13 Europese militaire begraafplaatsen.
